We denken het allemaal zo goed te weten. In kamertjes bedenken we wat consumenten willen. En we bedenken producten en diensten waarmee we tegemoet kunnen komen aan de behoefte van consumenten en bedrijven. Ook de overheid doet aan dit boeiende schouwspel mee. Het beleid wordt bepaald door ambtenaren en een hamerslag vanuit de bestuurskamer zorgt voor voltrokken feiten. In proefkamertjes laten we tientallen consumenten meeproeven en op basis daarvan vullen we de schappen van de supermarkten. Ook opleidingsinstanties vallen in herhaling. Ze ontwikkelen en bedenken kennisprogramma's vanuit hun eigen - per definitie - beperkte ‘umfelt’. En ook de theaterwereld gaat massaal de fout in. Er worden voorstellingen geprogrammeerd door een creatieve directie. Niets dan goeds over de kwaliteit en kennis die ze meebrengen. Maar wie kunnen we nu het beste het theaterprogramma voor het komend jaar laten (mede)programmeren?
Traditie
Natuurlijk doen we wel onderzoek. We kiezen voor een 'statische representatie' en leggen enkele 'verkorenen' iets voor. En daar mogen de respondenten dan vervolgens iets over zeggen. Kwalitatief of kwantitatief. En op deze manier denken we de waarheid boven te tafel te krijgen en het bewijs te verkrijgen dat het bedachte product het enige juiste product is. Hierbij kunnen we ons de vraag stellen of consumenten zich een objectieve mening kunnen vormen over de input die ze ontvangen. En is de ervaring dat consumenten vaak iets anders zeggen, dan ze in werkelijkheid bedoelen. Een kunstmatige situatie die bedrijven in veel gevallen niet de informatie oplevert die van belang is voor een succesvolle productpropositie. Misschien zijn we slimmer bezig als we meer tijd besteden aan de input. Waarbij we minder verguld zijn met onze eigen kennis en op zoek gaan naar onuitputtelijke bronnen.
Voor wie doen we het eigenlijk?
Als jij zelf een idee hebt en je deelt dit idee met je vrienden en buren, dan is de kans groot dat jouw idee hierdoor wordt verrijkt met de inzichten die zij hebben. Met het gevolg dat het uiteindelijke idee beter, rijker en vollediger is en jouw kans op succes wordt vergroot. Maar wat nu als je dit zelfde idee vervolgens voorlegt aan de hele stad, jouw vereniging of het bedrijf waar je werkt. Zou het idee dan nog beter worden? En wat nu als je een vraag hebt en hier geen antwoord op hebt. Zou je deze vraag dan kunnen neerleggen bij een grote groep mensen? En deze mensen - op basis van een slim proces - laten discussiëren over de oplossingen die ze aandragen om zo uiteindelijk te komen tot de juiste oplossingen, inzichten en mogelijkheden?
The 'crowd is in charge
Als je in staat bent om afscheid te nemen van het gegeven dat jij de kennis hebt, dan open je de weg naar interessante nieuwe bronnen, die feitelijk onuitputtelijk zijn. Zo denken klanten mee over de producten die ze later bij ons gaan kopen, denkt de burger mee over oplossingen waar de overheid niet mee zal komen en gebruiken we daarmee de collectieve intelligentie van groepen die we combineren met de output die ontstaat als mensen met elkaar hierover 'interacteren'. Dit fenomeen noemen we 'crowdsourcing'. Afgelopen jaar was ik dagvoorzitter op een congres van het NIMA. Tijdens dit congres deed ik een duopresentatie met Charles Leadbeater. Hij was adviseur van Tony Blair en is - onder andere vanwege zijn boeken over dit onderwerp - een internationaal instituut over dit onderwerp. De uitkomst was zo klaar als een klontje: de 'crowd' heeft de toekomst. En die conclusie is logisch. Als twee meer weten dan een. Dan weten tienduizend meer dan duizend en gebruiken we daarmee het collectieve vermogen om te komen tot het aanbod dat het meest aansluit bij de behoefte van de klant. Er zijn verschillende technieken om 'crowdsourcing' te organiseren. Door middel van een online (web 2.0) omgeving en combinaties met 'live'. En gebruiken we 'pull' en 'push' technieken om te 'sturen' en te 'aggregreren'.
Vele voorbeelden
Er zijn vele voorbeelden bekend van 'crowdsourcing'. Voorbeelden die we zelf kennen en voorbeelden die we wellicht herkennen. Al sinds 2002 worden medicijnen 'gecrowdsourced' door 'seekers' en 'solvers' door InnoCentive. En werken sinds het jaar 2000 ruim 1000 mensen mee aan het verzamelen van informatie over wereldwijde gebouwen en leggen deze vast in de Emporis database. Ook Amazon.com is zeer actief op het gebied van 'crowdsourcing' en levert ze met 'Mechnical Turk' een platvorm waar duizenden mensen elkaar helpen met taken die ze moeten uitvoeren. En loofde 'Netflix' - een dvd/video keten - 1 miljoen dollar uit aan degene die hun rating systeem met minimaal 10% kon verbeteren. Kleine voorbeelden zijn er ook. RYZ en Nike laten consumenten hun sportschoenen zelf ontwerpen en zeer recent hoorde ik dat PUMA enkele pilot stores heeft geopend, waar mensen hun sportschoenen in de winkel zelf samen kunnen stellen. Threadless verkoopt online t-shirts die door bezoekers zelf zijn ontworpen en een hoge rating ontvingen van bezoekers van de site. Wikipedia is het meest duidelijke voorbeeld van 'crowdsourcing': veel deelnemers bepalen samen de inhoud.
Marketing 2.0
Crowdsourcing krijgt binnen marketing 2.0 een duidelijke plaats binnen productontwikkeling. Maar natuurlijk is er meer. Naast een goed product heeft marketing 2.0 behoefte aan juiste doelstellingen, branding 2.0, crossmedia 2.0 en webpresence 2.0.
Mocht je alvast meer informatie willen achterhalen over Crowdsourcing, Marketing 2.0 of MarketingMonday. Kijk dan hier.
